En zekere mannen kwamen af uit Judea en onderwezen de broeders en zeiden: Tenzij gij besneden wordt naar de wijze van Mozes, kunt gij niet zalig worden.

Toen Paulus en Barnabas daarom niet geringe twist en woordenwisseling met hen hadden, besloten zij dat Paulus en Barnabas en enige anderen van hen naar Jeruzalem zouden gaan, naar de apostelen en oudsten, omtrent deze vraag.

En op hun reis, door de gemeente uitgeleide gedaan, trokken zij door Fenicië en Samaria, verhalende de bekering van de heidenen, en zij veroorzaakten grote blijdschap bij al de broeders.

En toen zij te Jeruzalem kwamen, werden zij ontvangen door de gemeente en de apostelen en de oudsten, en zij vertelden alles wat God met hen had gedaan.

Maar sommigen van de sekte der Farizeeën, die gelovig waren geworden, stonden op en zeiden dat men hen moest besnijden en gebieden de wet van Mozes te onderhouden.

En toen er veel woordenwisseling was geweest, stond Petrus op en zeide tot hen: Mannen en broeders, gij weet dat God lang geleden een keuze onder ons heeft gemaakt, opdat de heidenen door mijn mond het woord van het evangelie zouden horen en geloven.

En God, Die de harten kent, gaf hun getuigenis door hun de Heilige Geest te geven, gelijk ook Hij ons gegeven heeft,

en Hij maakte geen onderscheid tussen ons en hen, daar Hij hun harten door het geloof heeft gereinigd.

Nu dan, waarom tart gij God door een juk op de nek van de discipelen te leggen, dat noch onze vaderen noch wij hebben kunnen dragen?

Maar wij geloven dat wij door de genade van de Heer Jezus Christus zalig zullen worden, op dezelfde wijze als zij.