En Paulus ging naar beneden, en viel op hem, en hem omhelzende zeide hij: Maakt u niet ongerust; want zijn leven is in hem.

Nadat hij dan naar boven gekomen was, en brood gebroken en gegeten had, en nog lang, ja tot de dageraad, gesproken had, vertrok hij zo.

En zij brachten de jongeling levend, en waren niet weinig vertroost.

En wij gingen vooruit naar het schip en voeren naar Assos, van plan daar Paulus op te nemen; want zo had hij het bepaald, zelf van plan te voet te gaan.

En toen hij ons te Assos ontmoette, namen wij hem op en kwamen te Mitylene.

Want Paulus had besloten langs Efeze te varen, omdat hij geen tijd in Asia wilde doorbrengen; want hij haastte zich, indien het hem mogelijk was, op de dag van Pinksteren te Jeruzalem te zijn.

En vanuit Milete zond hij naar Efeze en riep de oudsten van de gemeente.

En toen zij bij hem gekomen waren, zeide hij tot hen: Gij weet, van de eerste dag af dat ik in Azië kwam, op welke wijze ik te allen tijde bij u geweest ben,

de Heer dienende met alle ootmoedigheid des gemoeds, en met vele tranen en verzoekingen, die mij overkwamen door de lagenlegging der Joden;

en hoe ik niets achtergehouden heb van hetgeen nuttig was, of ik heb het u verkondigd en u geleerd, in het openbaar en van huis tot huis,