En Paulus zag de raad strak aan en zei: Mannen en broeders, ik heb met een volkomen goed geweten voor God gewandeld tot op deze dag.

En de hogepriester Ananias beval hun die bij hem stonden, hem op de mond te slaan.

Toen zei Paulus tot hem: God zal u slaan, gij gewitkalkte wand! Want zit gij om mij te oordelen naar de wet, en beveelt gij mij te slaan tegen de wet in?

Toen zei Paulus: Ik wist niet, broeders, dat hij de hogepriester was; want er staat geschreven: Gij zult geen kwaad spreken van de overste uws volks.

Maar toen Paulus bemerkte dat het ene deel sadduceeën waren en het andere farizeën, riep hij in de raad: Mannen en broeders, ik ben een farizeeër, een zoon van een farizeeër; over de hoop en de opstanding der doden word ik geoordeeld.

En toen hij dit gezegd had, ontstond er twist tussen de farizeën en de sadduceeën, en de menigte werd verdeeld.

Want de sadduceeën zeggen dat er geen opstanding is, noch engel, noch geest, maar de farizeën belijden beide.

En er ontstond een groot geroep; en de schriftgeleerden van de partij der farizeën stonden op en streden, zeggende: Wij vinden geen kwaad in deze mens; maar indien een geest of een engel tot hem gesproken heeft, laten wij niet tegen God strijden.