En toen zij de vrijmoedigheid van Petrus en Johannes zagen, en vernamen dat zij ongeleerde en eenvoudige mannen waren, verwonderden zij zich; en zij herkenden hen, dat zij met Jezus geweest waren.

En terwijl zij de man zagen die genezen was, naast hen staan, konden zij er niets tegen inbrengen.

Maar toen zij hen geboden hadden de vergadering te verlaten, overlegden zij onder elkaar,

Zeggende: Wat zullen wij met deze mannen doen? Want dat er door hen een opmerkelijk wonder is gedaan is openbaar voor allen die in Jeruzalem wonen; en wij kunnen het niet ontkennen.

Maar opdat het zich niet verder verspreide onder het volk, laat ons hun ernstig dreigen, dat zij voortaan tot niemand spreken in deze naam.

Maar Petrus en Johannes antwoordden hun en zeiden: Of het rechtvaardig is voor God, naar u meer te luisteren dan naar God, oordeelt gij zelf.

Want wij kunnen niet nalaten te spreken van hetgeen wij gezien en gehoord hebben.

Zo dreigden zij hen verder en lieten hen gaan, omdat zij niets vonden waarmee zij hen konden straffen, om het volk; want allen verheerlijkten God over hetgeen geschied was.

Want de man op wie dit teken van genezing geschied was, was boven de veertig jaar oud.

En toen zij losgelaten waren, gingen zij naar hun eigen gezelschap en berichtten alles wat de overpriesters en de oudsten hun gezegd hadden.