De mens, geboren uit een vrouw, is weinig van dagen en vol van onrust.

Hij komt op als een bloem en wordt afgesneden; hij vliedt als een schaduw en houdt niet stand.

En toch slaat U Uw ogen op zo iemand, en brengt U mij met U in het gericht?

Omdat zijn dagen bepaald zijn, het getal van zijn maanden bij U is, en U zijn grenzen gesteld hebt die hij niet kan overschrijden;

Wend U van hem af, zodat hij rust heeft, totdat hij, als een dagloner, zijn dag volbrengt.

Want er is hoop voor een boom, als hij omgehouwen wordt, dat hij weer zal uitspruiten, en dat zijn scheut niet zal ophouden.

Al wordt zijn wortel oud in de aarde, en sterft zijn stronk in de grond;

Toch zal hij door de geur van water uitbotten, en takken voortbrengen als een jonge plant.