In de duisternis breken zij in huizen in, die zij overdag voor zichzelf hadden aangeslagen; zij kennen het licht niet.

Want de morgen is voor hen als de schaduw des doods; zo iemand hen kent, zijn zij in de verschrikkingen van de schaduw des doods.

Hij is snel als de wateren; hun deel is vervloekt op aarde; hij slaat de weg der wijngaarden niet in.

Droogte en hitte verteren het sneeuwwater; zo doet het graf met hen die gezondigd hebben.

De moederschoot vergeet hem; de worm zal hem smakelijk eten; hij zal niet meer herdacht worden; en de goddeloosheid zal gebroken worden als een boom.

Hij sleurt ook de machtigen mee met zijn kracht; hij staat op, en niemand is zijn leven zeker.

Al wordt hem veiligheid gegeven waarop hij steunt, toch zijn zijn ogen op hun wegen.

Zij worden een korte tijd verhoogd, maar verdwijnen en worden vernederd; zij worden weggenomen zoals alle anderen, en afgesneden als de toppen der korenaren.

En als het nu niet zo is, wie zal mij dan een leugenaar noemen en mijn woord voor niets verklaren?