En Job hief het woord op en zei:

Laat de dag vergaan waarop ik geboren ben, en de nacht waarin gezegd werd: Er is een mannelijk kind ontvangen.

Laat die dag duisternis zijn; laat God er van boven geen acht op slaan, noch het licht over hem schijnen.

Laat duisternis en doodschaduw hem bevlekken; laat een wolk over hem wonen; laat het donker van de dag hem verschrikken.

Wat die nacht aangaat, laat duisternis hem aangrijpen; laat hij niet worden samengevoegd bij de dagen van het jaar; laat hij niet komen in het getal der maanden.

Laat hen die de dag vervloeken hem verwensen, die bereid zijn hun rouwklacht aan te heffen.

Laat de sterren van zijn schemering verduisterd zijn; laat hij uitzien naar licht, maar geen vinden; en laat hij het aanbreken van de dag niet aanschouwen.

Omdat hij de deuren van de schoot mijner moeder niet sloot, noch het leed voor mijn ogen verborg.

Waarom stierf ik niet bij de geboorte? Waarom gaf ik de geest niet toen ik uit de moederschoot voortkwam?

Waarom ontvingen knieën mij, of waarom waren er borsten dat ik zoog?