Die haar eieren in de aarde achterlaat en ze in het stof laat verwarmen,

En vergeet dat de voet ze kan vertreden of het wild gedierte ze kan verbreken.

Zij is hard tegen haar jongen alsof ze niet van haar zijn; haar inspanning is tevergeefs, zonder vrees;

Want God heeft haar van wijsheid beroofd en haar geen verstand toebedeeld.

Zodra zij zich omhoog verheft, lacht zij om het paard en zijn ruiter.

Kunt gij het doen opspringen als een sprinkhaan? De pracht van zijn gesnuif is schrikwekkend.

Het krabt in het dal en verheugt zich in zijn kracht; het trekt uit de gewapenden tegemoet.

Het lacht om vrees en wordt niet verschrikt; het wijkt niet terug voor het zwaard.

De pijlkoker rammelt tegen hem, de flikkerende speer en de lans.

Met onstuimigheid en woede verslindt het de grond; het kan niet stilstaan wanneer de bazuin klinkt.