Het woord van de HEER nu kwam tot Jona, de zoon van Amittaï, zeggende:

Maar Jona stond op om te vluchten naar Tarsis, weg van de tegenwoordigheid van de HEER. Hij daalde af naar Joppe en vond een schip dat naar Tarsis voer. Hij betaalde het vaargeld en ging aan boord om met hen mee te reizen naar Tarsis, weg van de tegenwoordigheid van de HEER.

Maar de HEER zond een geweldige wind uit over de zee, en er ontstond een zware storm op de zee, zodat het schip dreigde te breken.

Toen werden de zeelieden bevreesd en riepen ieder tot zijn god, en zij wierpen de lading die in het schip was in de zee, om het te verlichten. Maar Jona was afgedaald naar het ruim van het schip, had zich neergelegd en was in diepe slaap gevallen.

De stuurman kwam naar hem toe en zei tegen hem: Wat overkomt u, slaper? Sta op, roep tot uw God! Misschien zal God aan ons denken, zodat wij niet omkomen.

Zij zeiden tot elkaar: Kom, laten wij loten, opdat wij weten door wiens schuld dit onheil over ons is gekomen. Zij wierpen dus het lot, en het lot viel op Jona.