En dit zijn de landstreken die de kinderen Israëls als erfenis ontvingen in het land Kanaän, welke Eleazar de priester, en Jozua de zoon van Nun, en de hoofden der vaders van de stammen van de kinderen Israëls als erfenis hebben uitgedeeld aan hen.

Door het lot was hun erfenis, zoals de HEER gebood door de hand van Mozes, voor de negen stammen en voor de halve stam.

Want Mozes had de erfenis van twee stammen en een halve stam aan de andere zijde van de Jordaan gegeven; maar aan de Levieten gaf hij geen erfenis onder hen.

Want de kinderen van Jozef waren twee stammen, Manasse en Efraïm; daarom gaven zij aan de Levieten geen deel in het land, behalve steden om in te wonen, met hun weiden voor hun vee en hun bezittingen.

Toen kwamen de kinderen van Juda tot Jozua in Gilgal; en Kaleb, de zoon van Jefunne, de Kenizziet, zei tot hem: Gij weet hetgeen de HEER tot Mozes, de man Gods, gesproken heeft aangaande mij en u in Kades-Barnea.

Veertig jaar oud was ik, toen Mozes, de knecht van de HEER, mij van Kades-Barnea uitzond om het land te verspieden; en ik bracht hem naar waarheid verslag uit.

Nochtans deden mijn broederen die met mij optrokken het hart van het volk smelten; maar ik volgde de HEER, mijn God, volkomen na.

En Mozes zwoer op die dag, zeggende: Voorzeker, het land waarop uw voet getreden heeft, zal uw erfenis zijn, en die van uw kinderen tot in eeuwigheid, omdat gij de HEER, mijn God, volkomen nagevolgd hebt.

En nu, zie, de HEER heeft mij in leven gehouden, zoals Hij gezegd heeft, deze vijfenveertig jaren, van de tijd af dat de HEER dit woord tot Mozes gesproken heeft, terwijl de kinderen Israëls in de woestijn wandelden; en nu, zie, ik ben heden vijfentachtig jaren oud.