En er was een zekere arme, genaamd Lazarus, die voor zijn poort neergelegd was, vol zweren,

En die verlangde zich te verzadigen met de kruimels die van de tafel van de rijke man vielen; bovendien kwamen de honden en likten zijn zweren.

En het geschiedde dat de arme stierf en door de engelen gedragen werd in Abrahams schoot; de rijke man stierf ook en werd begraven.

En in het dodenrijk sloeg hij zijn ogen op, zijnde in pijnen, en zag Abraham van verre, en Lazarus in zijn schoot.

En hij riep en zeide: Vader Abraham, ontferm u over mij, en zend Lazarus, opdat hij de top van zijn vinger in water kan dopen en mijn tong verkoelen; want ik lijd pijn in deze vlam.

En bovendien dit alles: er is een grote kloof vastgesteld tussen ons en u, zodat wie van hier naar u wil gaan, dat niet kan; en ook zij, die van daar naar ons willen oversteken, kunnen dat niet.

Toen zeide hij: Ik bid u dan, vader, dat gij hem naar het huis van mijn vader zendt;

Want ik heb vijf broeders; opdat hij hen ernstig waarschuwt, zodat zij ook niet in deze plaats van pijniging komen.

Abraham zeide tot hem: Zij hebben Mozes en de profeten; laten zij naar hen luisteren.

En hij zeide: Nee, vader Abraham; maar als er iemand van de doden tot hen gaat, zullen zij zich bekeren.