Toen de Kanaänitische koning Arad, die in het Zuiderland woonde, hoorde dat Israël kwam langs de weg van de verspieders, streed hij tegen Israël en nam hij enkelen van hen gevangen.

Toen deed Israël een gelofte aan de HEER en zei: Als U dit volk werkelijk in mijn hand geeft, dan zal ik hun steden met de ban slaan.

En zij trokken van de berg Hor verder, langs de weg naar de Schelfzee, om het land Edom te omtrekken. En het volk werd zeer ongeduldig vanwege de weg.

En het volk sprak tegen God en tegen Mozes: Waarom hebt u ons uit Egypte geleid om te sterven in de woestijn? Want er is geen brood en er is geen water, en onze ziel walgt van dit waardeloze brood.

Toen zond de HEER vurige slangen onder het volk, en zij beten het volk, zodat er veel volk uit Israël stierf.

Daarom kwam het volk naar Mozes en zei: Wij hebben gezondigd, want wij hebben gesproken tegen de HEER en tegen u. Bid tot de HEER dat Hij de slangen van ons wegneemt. En Mozes bad voor het volk.

En de HEER zei tot Mozes: Maak voor u een vurige slang en zet die op een paal. En het zal gebeuren dat ieder die gebeten is en naar haar opziet, in leven zal blijven.