Toen de Kanaänitische koning Arad, die in het Zuiderland woonde, hoorde dat Israël kwam langs de weg van de verspieders, streed hij tegen Israël en nam hij enkelen van hen gevangen.

Toen deed Israël een gelofte aan de HEER en zei: Als U dit volk werkelijk in mijn hand geeft, dan zal ik hun steden met de ban slaan.

En de HEER verhoorde de stem van Israël en gaf de Kanaänieten over. En zij sloegen hen en hun steden met de ban, en hij noemde die plaats Horma.

En het volk sprak tegen God en tegen Mozes: Waarom hebt u ons uit Egypte geleid om te sterven in de woestijn? Want er is geen brood en er is geen water, en onze ziel walgt van dit waardeloze brood.

Toen zond de HEER vurige slangen onder het volk, en zij beten het volk, zodat er veel volk uit Israël stierf.

Daarom kwam het volk naar Mozes en zei: Wij hebben gezondigd, want wij hebben gesproken tegen de HEER en tegen u. Bid tot de HEER dat Hij de slangen van ons wegneemt. En Mozes bad voor het volk.

En de HEER zei tot Mozes: Maak voor u een vurige slang en zet die op een paal. En het zal gebeuren dat ieder die gebeten is en naar haar opziet, in leven zal blijven.

En Mozes maakte een koperen slang en zette die op een paal. En het gebeurde dat wanneer een slang iemand gebeten had, en hij zag op naar de koperen slang, dan bleef hij in leven.