Toen keerde ik mij en zag opnieuw ijdelheid onder de zon.

Er is één alleen, zonder een tweede; ja, hij heeft noch kind noch broeder; en toch is er geen einde aan al zijn arbeid, en zijn oog is nooit verzadigd van rijkdom; en hij zegt niet: Voor wie zwoeg ik en ontneem ik mijn ziel het goede? Dit is ook ijdelheid, ja, het is een droeve kwelling.

Twee zijn beter dan één, want zij hebben een goede beloning voor hun arbeid.

Want als zij vallen, zal de één zijn metgezel oprichten; maar wee hem die alleen is wanneer hij valt, want hij heeft geen ander om hem op te helpen.

Voorts, als twee samen liggen, hebben zij warmte; maar hoe kan één alleen warm worden?

Beter is een arm en wijs kind dan een oud en dwaas koning die zich niet meer laat vermanen.

Want hij komt uit de gevangenis om te regeren, terwijl ook hij die in zijn koninkrijk geboren is, arm wordt.

Ik beschouwde alle levenden die wandelen onder de zon, samen met het tweede kind dat in zijn plaats zou opstaan.

Er is geen einde aan al het volk, aan al degenen die vóór hen waren; ook zij die na hen komen, zullen geen vreugde in hem vinden. Waarlijk, dit is ook ijdelheid en kwelling des geestes.