Ik stortte mijn klacht voor Zijn aangezicht uit; ik maakte mijn benauwdheid bekend voor Zijn aangezicht.

Toen mijn geest in mij bezwijmde, kende U mijn pad. Op de weg die ik bewandelde, hebben zij heimelijk een strik voor mij gelegd.

Ik sloeg mijn ogen op naar rechts en zag, maar er was niemand die mij kende; een toevlucht ontbrak mij; niemand bekommerde zich om mijn ziel.

Ik riep tot U, o HEER; ik zeide: U bent mijn toevlucht en mijn deel in het land der levenden.

Sla acht op mijn roepen, want ik ben zeer diep neergebogen; red mij van mijn vervolgers, want zij zijn sterker dan ik.