Ondanks dit alles zondigden zij nog steeds, en geloofden niet in Zijn wonderwerken.

Daarom deed Hij hun dagen vergaan in ijdelheid, en hun jaren in benauwdheid.

Wanneer Hij hen doodde, zochten zij Hem; zij keerden terug en vroegen vroeg naar God.

En zij herinnerden zich dat God hun rots was, en de allerhoogste God hun Verlosser.

Maar zij vleidden Hem met hun mond, en logen tegen Hem met hun tong.

Maar Hij, vol ontferming, vergaf hun ongerechtigheid en verdelgde hen niet; ja, vele malen wendde Hij Zijn toorn af en wekte Hij Zijn ganse gramschap niet op.

Want Hij gedacht eraan dat zij slechts vlees waren; een wind die voorbijgaat en niet wederkeert.

Hoe dikwijls tergden zij Hem in de woestijn, en bedroefden zij Hem in de wildernis!

Ja, zij keerden terug en verzochtten God, en stelden perken aan de Heilige Israëls.

Zij gedachten Zijn hand niet, noch de dag waarop Hij hen verloste van de vijand.