Want de lippen van een vreemde vrouw druipen als honingzeem, en haar mond is gladder dan olie:

Maar haar einde is bitter als alsem, scherp als een tweesnijdend zwaard.

Haar voeten dalen af naar de dood; haar stappen grijpen naar het dodenrijk.

Opdat gij het pad des levens niet zou overwegen — haar wegen zijn beweeglijk, zodat gij ze niet kunt kennen.

Hoor mij dan nu, o kinderen, en wijk niet af van de woorden mijns monds.

Opdat gij uw eer niet aan anderen geeft, en uw jaren aan de wrede:

Opdat vreemden niet verzadigd worden met uw rijkdom, en uw arbeid in het huis van een vreemde zij;

En gij aan het einde treurt, wanneer uw vlees en uw lichaam verteerd zijn,

En zegt: Hoe heb ik de tucht gehaat, en mijn hart de bestraffing veracht;

En ik de stem van mijn leermeesters niet gehoorzaamd heb, noch mijn oor neeg tot hen die mij onderrichtten!