1 Koningen 2:5
“Bovendien weet gij ook wat Joab, de zoon van Zeruja, mij aangedaan heeft, en wat hij de twee bevelhebbers van de legers van Israël aangedaan heeft, Abner, de zoon van Ner, en Amasa, de zoon van Jether, die hij gedood heeft, en hij heeft in vredestijd het bloed van oorlog vergoten, en het bloed van oorlog gedaan aan zijn gordel die om zijn lendenen was, en in zijn schoenen die aan zijn voeten waren.”
Kruisverwijzingen
Context
1 Koningen 2 — omringende verzen
Nu naderden de dagen van David dat hij sterven zou; en hij gaf Salomo, zijn zoon, bevel en zei:
2Ik ga de weg van heel de aarde: wees dan sterk en bewijst u als een man;
3En onderhoud de plicht jegens de HEER, uw God, om in Zijn wegen te wandelen, om Zijn inzettingen en Zijn geboden en Zijn rechten en Zijn getuigenissen te onderhouden, zoals geschreven is in de wet van Mozes, opdat gij voorspoedig moogt zijn in alles wat gij doet en waarheen gij u ook wendt.
4Opdat de HEER Zijn woord moge bevestigen dat Hij over mij gesproken heeft en gezegd: Indien uw kinderen acht geven op hun weg, om voor Mijn aangezicht te wandelen in waarheid met heel hun hart en met heel hun ziel, zo zal het u niet ontbreken (zo heeft Hij gezegd) aan een man op de troon van Israël.
Bovendien weet gij ook wat Joab, de zoon van Zeruja, mij aangedaan heeft, en wat hij de twee bevelhebbers van de legers van Israël aangedaan heeft, Abner, de zoon van Ner, en Amasa, de zoon van Jether, die hij gedood heeft, en hij heeft in vredestijd het bloed van oorlog vergoten, en het bloed van oorlog gedaan aan zijn gordel die om zijn lendenen was, en in zijn schoenen die aan zijn voeten waren.
Doe dan naar uw wijsheid, en laat zijn grijze hoofd niet in vrede naar het graf dalen.
7Maar bewijst vriendelijkheid aan de zonen van Barzillaï, de Gileadiet, en laat hen behoren tot hen die aan uw tafel eten; want zo kwamen zij tot mij, toen ik vluchtte voor uw broeder Absalom.
8En zie, bij u is Simeï, de zoon van Gera, een Benjaminiet uit Bahurim, die mij met een zware vloek vervloekte op de dag dat ik naar Mahanaïm ging; maar hij daalde af om mij te ontmoeten bij de Jordaan, en ik zwoer hem bij de HEER, zeggende: Ik zal u niet doden met het zwaard.
9Houd hem dan nu niet onschuldig, want gij zijt een wijs man en weet wat gij hem moet aandoen; breng zijn grijze hoofd in bloed ten grave.
10Zo ontsliep David bij zijn vaderen, en hij werd begraven in de stad van David.