Want Farao, de koning van Egypte, was opgetrokken en had Gezer ingenomen en het met vuur verbrand, en de Kanaänieten die in de stad woonden gedood, en het als een geschenk gegeven aan zijn dochter, de vrouw van Salomo.

En Salomo bouwde Gezer en het beneden-Beth-Horon,

En Baälath en Tadmor in de woestijn, in het land,

En alle voorraadsteden die Salomo had, en de steden voor zijn strijdwagens en de steden voor zijn ruiters, en alles wat Salomo begeerde te bouwen in Jeruzalem, in de Libanon en in heel het land van zijn heerschappij.

En al het volk dat overgebleven was van de Amorieten, Hethieten, Ferezieten, Hevieten en Jebusieten, die niet van de kinderen van Israël waren,

Maar van de kinderen van Israël maakte Salomo geen slaven; zij waren de krijgslieden, zijn dienaren, zijn vorsten, zijn bevelhebbers, de aanvoerders van zijn strijdwagens en zijn ruiters.

Dezen waren de hoofdopzichters die gesteld waren over het werk van Salomo: vijfhonderdvijftig, die het gezag voerden over het volk dat het werk verrichtte.

Maar de dochter van Farao trok op uit de stad van David naar haar huis dat Salomo voor haar gebouwd had; daarna bouwde hij de Millo.

En drie maal per jaar bracht Salomo brandoffers en vredeoffers op het altaar dat hij voor de HEER gebouwd had, en brandde wierook op het altaar dat voor het aangezicht van de HEER stond. Zo voltooide hij het huis.

En koning Salomo maakte een vloot schepen in Ezeon-Geber, dat bij Eloth ligt aan de oever van de Rode Zee, in het land Edom.