Zo kwam Gad tot David en zeide tot hem: Zo zegt de HEER, kies voor uzelf:

Hetzij drie jaar van hongersnood; of drie maanden lang verdelgd te worden voor uw vijanden, terwijl het zwaard uwer vijanden u achterhaalt; of drie dagen lang het zwaard des HEREN, namelijk de pest in het land, en de engel des HEREN verdelgende in alle landpalen van Israël. Beraad u nu dan, welk woord ik hem die mij gezonden heeft, zal terugbrengen.

En David zeide tot Gad: Ik ben in grote benauwdheid; laat mij toch vallen in de hand des HEREN, want Zijn barmhartigheden zijn zeer groot; maar laat mij niet vallen in de hand van de mens.

Toen zond de HEER een pest over Israël; en er vielen van Israël zeventigduizend man.

En God zond een engel naar Jeruzalem om het te verderven; en terwijl hij verdierf, aanschouwde de HEER het, en Hij berouwde Hem over het onheil en zeide tot de engel die verdierf: Het is genoeg, trek uw hand nu terug. En de engel des HEREN stond bij de dorsvloer van Ornan de Jebusiet.

En David zeide tot God: Ben ik het niet die het bevel gaf het volk te tellen? Ja, ik ben het die gezondigd en werkelijk kwaad gedaan heb; maar deze schapen, wat hebben zij gedaan? HEER, mijn God, laat Uw hand toch op mij en op het huis van mijn vader zijn, maar niet op Uw volk, dat zij geslagen worden.

Toen gebood de engel des HEREN Gad om David te zeggen dat David moest opgaan en een altaar voor de HEER oprichten op de dorsvloer van Ornan de Jebusiet.

En David ging op naar het woord van Gad, dat hij gesproken had in de naam des HEREN.

En Ornan keerde zich om en zag de engel; en zijn vier zonen die bij hem waren, verborgen zich. Nu was Ornan bezig tarwe te dorsen.

En toen David naar Ornan toe kwam, sloeg Ornan zijn ogen op, zag David, en ging de dorsvloer uit, en boog zich voor David neer met zijn aangezicht ter aarde.