En zo deed hij jaar aan jaar; wanneer zij opging naar het huis van de HEER, tergde zij haar op die manier; daarom weende zij en at niet.

Toen zei Elkana, haar man, tot haar: Hanna, waarom weent u, en waarom eet u niet, en waarom is uw hart bedroefd? Ben ik u niet meer waard dan tien zonen?

Zo stond Hanna op nadat zij in Silo gegeten en gedronken hadden. En Eli, de priester, zat op een zetel bij een deurpost van de tempel van de HEER.

En zij was bitter van ziel en bad tot de HEER, en weende zeer.

En zij deed een gelofte en zei: O HEER der heerscharen, indien U toch zult zien naar de ellende van Uw dienstmaagd, en aan mij denken zult, en Uw dienstmaagd niet vergeten, maar aan Uw dienstmaagd een mannelijk kind geven zult, dan zal ik hem aan de HEER geven al de dagen van zijn leven, en er zal geen scheermes op zijn hoofd komen.

Nu sprak Hanna in haar hart; alleen haar lippen bewogen, maar haar stem werd niet gehoord; daarom dacht Eli dat zij dronken was.

En Eli zei tot haar: Hoe lang zult u dronken zijn? Doe uw wijn van u weg.

En Hanna antwoordde en zei: Nee, mijn heer, ik ben een vrouw bezwaard van geest; ik heb noch wijn noch sterke drank gedronken, maar heb mijn ziel uitgestort voor de HEER.

Houd Uw dienstmaagd niet voor een dochter van Belial, want uit de veelheid van mijn klacht en verdriet heb ik tot nu toe gesproken.

Toen antwoordde Eli en zei: Ga heen in vrede, en de God van Israël verhoore uw verzoek dat u van Hem gevraagd hebt.