Nu was er een zeker man van Ramathaïm-Zofim, van het bergland van Efraïm, en zijn naam was Elkana, de zoon van Jeroham, de zoon van Elihu, de zoon van Tohu, de zoon van Zuf, een Efrathiet.

En hij had twee vrouwen; de naam van de ene was Hanna, en de naam van de andere Peninna; en Peninna had kinderen, maar Hanna had geen kinderen.

En deze man ging jaar aan jaar op uit zijn stad om de HEER der heerscharen te aanbidden en Hem offers te brengen in Silo. En de twee zonen van Eli, Hofni en Pinehas, de priesters van de HEER, waren daar.

En wanneer de dag kwam dat Elkana offerde, gaf hij aan Peninna, zijn vrouw, en aan al haar zonen en haar dochters, delen.

En haar tegenstandster tergde haar ook zeer om haar te prikkelen, omdat de HEER haar baarmoeder gesloten had.

En zo deed hij jaar aan jaar; wanneer zij opging naar het huis van de HEER, tergde zij haar op die manier; daarom weende zij en at niet.

Toen zei Elkana, haar man, tot haar: Hanna, waarom weent u, en waarom eet u niet, en waarom is uw hart bedroefd? Ben ik u niet meer waard dan tien zonen?

Zo stond Hanna op nadat zij in Silo gegeten en gedronken hadden. En Eli, de priester, zat op een zetel bij een deurpost van de tempel van de HEER.

En zij was bitter van ziel en bad tot de HEER, en weende zeer.