Laat ons toch naar de Jordaan gaan, en van daar ieder een balk halen, en laat ons daar een plaats maken om te wonen. En hij zeide: Gaat heen.

En een zeide: Wees toch bereid en ga met uw knechten. En hij zeide: Ik zal gaan.

Zo ging hij met hen. En toen zij bij de Jordaan gekomen waren, hakten zij hout.

Maar als een een balk velde, viel de bijl in het water; en hij riep en zeide: Ach, mijn heer! want het was geleend.

En de man Gods zeide: Waar is hij gevallen? En hij wees hem de plaats. En hij sneed een stuk hout af en wierp het daarin; en het ijzer dreef boven.

Toen voerde de koning van Syrië oorlog tegen Israël, en hij beraadslaagde met zijn knechten, zeggende: Op die en die plaats zal mijn kamp zijn.

En de man Gods zond tot de koning van Israël, zeggende: Wacht u dat gij die en die plaats doortrekt, want de Syriërs zijn daar afgedaald.

En de koning van Israël zond naar de plaats die de man Gods hem gezegd en gewaarschuwd had, en bewaarde zichzelf aldaar, niet eens of tweemaal.

Daarom was het hart van de koning van Syrië zeer verontrust over deze zaak; en hij riep zijn knechten en zeide tot hen: Wilt gij mij niet bekendmaken wie van ons voor de koning van Israël is?

En een van zijn knechten zeide: Niemand, mijn heer koning; maar Elisa, de profeet die in Israël is, vertelt de koning van Israël de woorden die gij in uw slaapkamer spreekt.