Want u verdraagt de dwazen graag, terwijl u zelf wijs bent.

Want u verdraagt het, als iemand u in dienstbaarheid brengt, als iemand u verteert, als iemand van u neemt, als iemand zich verheft, als iemand u in het gezicht slaat.

Ik spreek dit tot mijn schande, alsof wij zwak geweest waren. Maar waarover iemand ook stoutmoedig is — ik spreek in dwaasheid — ik ben het ook.

Zijn zij Hebreeën? Ik ook. Zijn zij Israëlieten? Ik ook. Zijn zij het zaad van Abraham? Ik ook.

Zijn zij dienaren van Christus? — ik spreek als een dwaas — ik ben het meer; in arbeid overvloediger, in slagen bovenmate, in gevangenissen talrijker, in doodsgevaren dikwijls.

Driemaal ben ik met roeden geslagen, eenmaal ben ik gestenigd, driemaal heb ik schipbreuk geleden, een nacht en een dag heb ik in de diepte doorgebracht.

Op reizen dikwijls, in gevaren van wateren, in gevaren van rovers, in gevaren van mijn eigen volk, in gevaren van de heidenen, in gevaren in de stad, in gevaren in de woestijn, in gevaren op zee, in gevaren onder valse broeders.

In vermoeidheid en moeite, in waken dikwijls, in honger en dorst, in vasten dikwijls, in koude en naaktheid.

Behalve de dingen die van buiten komen, is er de dagelijkse zorg die op mij drukt: de bekommernis om alle gemeenten.

Wie is er zwak, en ik ben niet zwak? Wie wordt er geërgerd, en ik brand niet?