En het hart van David sloeg hem nadat hij het volk geteld had. En David zeide tot de HEER: Ik heb zwaarlijk gezondigd in hetgeen ik gedaan heb; en nu, HEER, neem toch de ongerechtigheid van Uw knecht weg, want ik heb zeer dwaaslijk gehandeld.

Want toen David des morgens opstond, kwam het woord van de HEER tot de profeet Gad, de ziener van David, en zeide:

Ga en zeg tot David: Zo zegt de HEER: Ik leg u drie dingen voor; kies er één van, opdat Ik het u doe.

Zo kwam Gad tot David en boodschapte het hem en zeide tot hem: Zal er zeven jaren hongersnood komen in uw land? of wilt gij drie maanden vluchten voor uw vijanden, terwijl zij u achtervolgen? of dat er drie dagen pestilentie in uw land zij? Overleg nu en zie, wat antwoord ik zal terugbrengen aan Hem die mij gezonden heeft.

En David zeide tot Gad: Ik ben in grote benauwdheid; laat ons toch vallen in de hand van de HEER, want Zijn barmhartigheden zijn groot; maar laat mij niet vallen in de hand van de mens.

En toen de engel zijn hand over Jeruzalem uitstrekte om haar te verderven, berouwde het de HEER over het onheil, en Hij zeide tot de engel die het volk verdierf: Het is genoeg, trek nu uw hand terug. De engel van de HEER nu was bij de dorsvloer van Arauna de Jebusiet.

En David sprak tot de HEER, toen hij de engel zag die het volk sloeg, en zeide: Zie, ik heb gezondigd en ik heb goddeloos gedaan; maar deze schapen, wat hebben zij gedaan? Laat toch Uw hand tegen mij zijn en tegen het huis mijns vaders.

En Gad kwam te dien dage tot David en zeide tot hem: Ga op, richt een altaar op voor de HEER op de dorsvloer van Arauna de Jebusiet.

En David ging op naar het woord van Gad, zoals de HEER geboden had.

En Arauna keek op en zag de koning en zijn dienaren op hem toekomen; en Arauna ging uit en boog zich voor de koning met zijn aangezicht ter aarde.