En over dezen drie presidenten, van wie Daniël de eerste was; opdat de satrapen aan hen rekenschap zouden geven en de koning geen schade zou lijden.

Toen onderscheidde deze Daniël zich boven de presidenten en de satrapen, omdat er een uitnemende geest in hem was; en de koning was van plan hem over het gehele rijk aan te stellen.

Toen zochten de presidenten en de satrapen naar een aanleiding om Daniël te beschuldigen betreffende het koninkrijk; maar zij konden geen enkele aanleiding of fout vinden, want hij was trouw en er werd in hem geen schuld of fout gevonden.

Toen zeiden deze mannen: Wij zullen geen enkele aanleiding vinden tegen deze Daniël, tenzij wij die vinden betreffende de wet van zijn God.

Toen kwamen deze presidenten en satrapen eensgezind bij de koning en zeiden aldus tot hem: Koning Darius, leef in eeuwigheid.

Nu dan, o koning, bevestig het besluit en onderteken het schrift, opdat het onveranderlijk zij, overeenkomstig de wet der Meden en Perzen, die niet gewijzigd wordt.

Daarom ondertekende koning Darius het schrift en het besluit.

Toen nu Daniël wist dat het schrift ondertekend was, ging hij naar zijn huis, en zijn vensters in zijn opperzaal stonden open in de richting van Jeruzalem; en hij knielde driemaal per dag op zijn knieën en bad en loofde zijn God, zoals hij voordien gewoon was te doen.

Toen kwamen deze mannen bijeen en vonden Daniël biddend en smekend voor zijn God.

Toen traden zij nader en spraken voor de koning over het besluit des konings: Hebt gij niet een besluit ondertekend dat ieder mens die binnen dertig dagen een bede richt tot enige god of mens, behalve tot u, o koning, in de leeuwenkuil zal worden geworpen? De koning antwoordde en zeide: De zaak is zeker, overeenkomstig de wet der Meden en Perzen, die niet gewijzigd wordt.