En al het volk zag de wolkkolom bij de ingang van de tabernakel staan; en al het volk stond op en boog zich neer, ieder bij zijn tentingang.

En de HEER sprak tot Mozes van aangezicht tot aangezicht, zoals een man met zijn vriend spreekt. Daarna keerde hij terug naar het kamp; maar zijn dienaar Jozua, de zoon van Nun, een jongeman, week niet uit de tabernakel.

En Mozes zei tot de HEER: Zie, Gij zegt tot mij: Leid dit volk op; maar Gij hebt mij niet laten weten wie Gij met mij zult zenden. Nochtans hebt Gij gezegd: Ik ken u bij name, en gij hebt ook genade gevonden in Mijn ogen.

Nu dan, als ik genade gevonden heb in Uw ogen, toon mij toch Uw weg, opdat ik U kenne en genade vinde in Uw ogen; en bedenk dat dit volk Uw volk is.

En Hij zei: Mijn aangezicht zal met u meegaan, en Ik zal u rust geven.

Want waaruit zal hier bekend worden dat ik en Uw volk genade gevonden hebben in Uw ogen? Is het niet daarin, dat Gij met ons meetrekt? Zo zullen wij afgezonderd zijn, ik en Uw volk, van al de volken die op het aardoppervlak zijn.

En de HEER zei tot Mozes: Ook deze zaak die gij gesproken hebt, zal Ik doen; want gij hebt genade gevonden in Mijn ogen, en Ik ken u bij name.

En hij zei: Ik bid U, toon mij Uw heerlijkheid.

En Hij zei: Ik zal al Mijn goedheid voor uw aangezicht voorbij doen gaan, en Ik zal de naam van de HEER voor u uitroepen; en Ik zal genadig zijn voor wie Ik genadig zal zijn, en Ik zal Mij ontfermen over wie Ik Mij ontfermen zal.

En Hij zei: Gij kunt Mijn aangezicht niet zien, want geen mens zal Mij zien en leven.