En de HEER stelde een bepaalde tijd vast en zei: Morgen zal de HEER dit doen in het land.

En de HEER deed dat de volgende dag, en al het vee van Egypte stierf; maar van het vee der kinderen Israëls stierf er niet één.

En Farao zond boden uit, en zie, van het vee der Israëlieten was er niet één gestorven. Maar het hart van Farao was verhard en hij liet het volk niet gaan.

En de HEER zei tot Mozes en tot Aäron: Neemt handenvol as van de smeltoven, en laat Mozes die naar de hemel strooien voor de ogen van Farao.

En het zal fijn stof worden over heel het land Egypte, en het zal worden tot zweren die uitbreken met puisten op de mensen en op het vee, door heel het land Egypte.

En de tovenaars konden niet voor Mozes staan vanwege de zweren; want de zweer was op de tovenaars en op alle Egyptenaren.

En de HEER verhardde het hart van Farao, en hij luisterde niet naar hen, zoals de HEER tot Mozes gesproken had.

En de HEER zei tot Mozes: Sta vroeg in de morgen op en treed voor Farao en zeg tot hem: Zo zegt de HEER, de God der Hebreeën: Laat mijn volk gaan, opdat zij Mij dienen.

Want Ik zal te dezen tijde al mijn plagen zenden over uw hart, en over uw dienaren, en over uw volk; opdat u wete dat er niemand mij gelijk is op de gehele aarde.

Want nu zou Ik mijn hand kunnen uitstrekken om u en uw volk met de pest te slaan, zodat u van de aarde zoudt worden uitgeroeid.