En het geschiedde in het elfde jaar, in de derde maand, op de eerste dag der maand, dat het woord des HEEREN tot mij kwam, zeggende:

Mensenkind, spreek tot Farao, de koning van Egypte, en tot zijn menigte: Aan wie bent u gelijk in uw grootheid?

Zie, de Assyriër was een ceder in de Libanon met schone takken en een dicht lommer, en hij was van hoge gestalte; zijn top was tussen de dichte twijgen.

De wateren maakten hem groot; de diepte verhief hem hoog met haar stromen die rondom zijn planten liepen, en zond haar beekjes naar alle bomen des velds.

Daarom werd zijn hoogte verheven boven alle bomen des velds, en zijn twijgen werden talrijk en zijn takken lang door de overvloed van wateren, toen hij uitschoot.

Zo was hij schoon in zijn grootheid, in de lengte van zijn takken; want zijn wortel was bij grote wateren.

De ceders in de hof van God konden hem niet overtreffen; de cipressenstruiken waren zijn twijgen niet gelijk, en de plataanbomen waren zijn takken niet gelijk; geen enkele boom in de hof van God was hem gelijk in schoonheid.

Ik heb hem schoon gemaakt door de menigte van zijn takken; zodat alle bomen van Eden, die in de hof van God waren, hem benijdden.

Daarom zegt de Heere HEERE aldus: Omdat u uzelf verheven hebt in hoogte en hij zijn top tussen de dichte twijgen heeft uitgeschoten en zijn hart hoogmoedig werd in zijn hoogte,

heb Ik hem dan ook overgegeven in de hand van de machtigste der heidenen; hij zal zeker met hem handelen; Ik heb hem weggedreven vanwege zijn goddeloosheid.