En hij zeide: Zie, het is nog hoog dag, het is nog geen tijd dat het vee verzameld wordt; drenkt de schapen, en gaat heen, weidt ze.

En zij zeiden: Wij kunnen niet, totdat al de kudden verzameld zijn, en totdat zij de steen van de mond van de put rollen; dan drenken wij de schapen.

En terwijl hij nog met hen sprak, kwam Rachel met de schapen van haar vader; want zij hoedde ze.

En het geschiedde, toen Jakob Rachel zag, de dochter van Laban, de broeder van zijn moeder, en de schapen van Laban, de broeder van zijn moeder, dat Jakob naderbij kwam en de steen van de mond van de put rolde, en de kudde van Laban, de broeder van zijn moeder, drenkte.

En Jakob kuste Rachel, en verhief zijn stem en weende.

En het geschiedde, toen Laban het bericht van Jakob, de zoon van zijn zuster, hoorde, dat hij hem tegemoet liep, en hem omhelsde en hem kuste, en hem bracht tot zijn huis. En hij vertelde Laban al deze dingen.

En Laban zeide tot hem: Voorwaar, gij zijt mijn gebeente en mijn vlees. En hij verbleef bij hem de tijd van een maand.

En Laban zeide tot Jakob: Omdat gij mijn broeder zijt, zoudt gij mij dan voor niets dienen? Zeg mij, wat zal uw loon zijn?

En Laban had twee dochters; de naam van de oudste was Lea, en de naam van de jongste was Rachel.

Lea had tedere ogen; maar Rachel was schoon van gestalte en schoon van aangezicht.