En Juda zei: Wat zullen wij tot mijn heer zeggen? wat zullen wij spreken? of hoe zullen wij onszelf rechtvaardigen? God heeft de ongerechtigheid van uw knechten gevonden: zie, wij zijn de slaven van mijn heer, zowel wij als hij bij wie de beker gevonden is.

En hij zei: Het zij verre van mij dat ik zo zou doen: maar de man in wiens hand de beker gevonden is, die zal mijn knecht zijn; en wat u betreft, gaat heen in vrede tot uw vader.

Toen trad Juda nader tot hem en zei: Och mijn heer, laat uw knecht toch een woord spreken ten aanhoren van mijn heer, en laat uw toorn niet ontbranden tegen uw knecht: want gij zijt als Farao zelf.

Mijn heer vroeg zijn knechten, zeggende: Hebt gij een vader of een broeder?

En wij zeiden tot mijn heer: Wij hebben een vader, een oud man, en een kind van zijn ouderdom, een kleintje; en zijn broeder is dood, en hij alleen is overgebleven van zijn moeder, en zijn vader heeft hem lief.

En wij zeiden tot mijn heer: De jongen kan zijn vader niet verlaten: want indien hij zijn vader verlaat, zou zijn vader sterven.

En gij zeidet tot uw knechten: Tenzij uw jongste broeder met u afkomt, zult gij mijn aangezicht niet meer zien.

En het geschiedde toen wij opgingen tot uw knecht, mijn vader, dat wij hem de woorden van mijn heer berichtten.

En onze vader zei: Gaat wederom, en koopt ons een weinig spijs.

En wij zeiden: Wij kunnen niet neergaan: indien onze jongste broeder bij ons is, dan zullen wij neergaan: want wij mogen het aangezicht van die man niet zien, tenzij onze jongste broeder bij ons is.