Maar toen Paulus bemerkte dat het ene deel sadduceeën waren en het andere farizeën, riep hij in de raad: Mannen en broeders, ik ben een farizeeër, een zoon van een farizeeër; over de hoop en de opstanding der doden word ik geoordeeld.

En toen hij dit gezegd had, ontstond er twist tussen de farizeën en de sadduceeën, en de menigte werd verdeeld.

Want de sadduceeën zeggen dat er geen opstanding is, noch engel, noch geest, maar de farizeën belijden beide.

En er ontstond een groot geroep; en de schriftgeleerden van de partij der farizeën stonden op en streden, zeggende: Wij vinden geen kwaad in deze mens; maar indien een geest of een engel tot hem gesproken heeft, laten wij niet tegen God strijden.

En toen er een groot geschil ontstond, vreesde de overste over duizend dat Paulus door hen verscheurd zou worden; en hij beval de soldaten naar beneden te gaan en hem met geweld uit hun midden weg te nemen en in de vesting te brengen.

En toen het dag geworden was, sloten enige Joden zich samen en verbonden zichzelf met een vervloeking, zeggende dat zij noch zouden eten noch drinken totdat zij Paulus gedood hadden.

En het waren meer dan veertig die deze samenzwering gesmeed hadden.

En zij kwamen tot de overpriesters en de oudsten en zeiden: Wij hebben onszelf met een grote vervloeking verbonden dat wij niets zullen eten totdat wij Paulus gedood hebben.

Maakt gij dan nu met de raad bij de overste over duizend bekend dat hij hem morgen tot u naar beneden brenge, alsof gij iets nauwkeuriger aangaande hem onderzoeken wilt; en wij zijn gereed hem te doden voordat hij nabij komt.

En toen de zuster­zoon van Paulus van hun hinderlaag hoorde, ging hij en kwam in de vesting en berichtte het aan Paulus.