Hooglied 2:10
“Mijn beminde sprak en zeide tot mij: Sta op, mijn liefste, mijn schone, en kom.”
Kruisverwijzingen
Context
Hooglied 2 — omringende verzen
Ondersteunt mij met rozijnkoeken, verkwikt mij met appelen; want ik ben ziek van liefde.
6Zijn linkerhand is onder mijn hoofd, en zijn rechterhand omhelst mij.
7Ik bezweer u, o dochters van Jeruzalem, bij de reeën en bij de hinden des velds, dat gij de liefde niet opwekt noch wakker maakt, voordat het haar behaagt.
8De stem van mijn beminde! Zie, hij komt, springende over de bergen, huppelende over de heuvelen.
9Mijn beminde is gelijk een ree of een jonge hert; zie, hij staat achter onze muur, hij schouwt door de vensters, hij tuurt door het traliewerk.
Mijn beminde sprak en zeide tot mij: Sta op, mijn liefste, mijn schone, en kom.
Want zie, de winter is voorbij, de regen is over en gegaan;
12De bloemen verschijnen op aarde; de tijd van het vogelgezang is gekomen, en de stem van de tortelduif wordt gehoord in ons land;
13De vijgenboom brengt zijn vroege vijgen voort, en de wijnstokken met de jonge druiven geven een goede geur. Sta op, mijn liefste, mijn schone, en kom.
14O mijn duif, die in de klieven van de rots zijt, in de schuilhoeken van de steile wanden, laat mij uw gelaat zien, laat mij uw stem horen; want uw stem is zoet, en uw gelaat is liefelijk.
15Vangt ons de vossen, de kleine vossen, die de wijngaarden verderven; want onze wijngaarden hebben jonge druiven.