Hooglied 2

Ik ben de roos van Saron, en de lelie der dalen.

Gelijk een lelie onder de doornen, zo is mijn liefste onder de dochteren.

Gelijk een appelboom onder de bomen des wouds, zo is mijn beminde onder de zonen. Ik zat neder onder zijn schaduw met grote vreugde, en zijn vrucht was zoet voor mijn gehemelte.

Hij bracht mij in het wijnhuis, en zijn banier over mij was liefde.

Ondersteunt mij met rozijnkoeken, verkwikt mij met appelen; want ik ben ziek van liefde.

Zijn linkerhand is onder mijn hoofd, en zijn rechterhand omhelst mij.

Ik bezweer u, o dochters van Jeruzalem, bij de reeën en bij de hinden des velds, dat gij de liefde niet opwekt noch wakker maakt, voordat het haar behaagt.

De stem van mijn beminde! Zie, hij komt, springende over de bergen, huppelende over de heuvelen.

Mijn beminde is gelijk een ree of een jonge hert; zie, hij staat achter onze muur, hij schouwt door de vensters, hij tuurt door het traliewerk.

Mijn beminde sprak en zeide tot mij: Sta op, mijn liefste, mijn schone, en kom.

Want zie, de winter is voorbij, de regen is over en gegaan;

De bloemen verschijnen op aarde; de tijd van het vogelgezang is gekomen, en de stem van de tortelduif wordt gehoord in ons land;

De vijgenboom brengt zijn vroege vijgen voort, en de wijnstokken met de jonge druiven geven een goede geur. Sta op, mijn liefste, mijn schone, en kom.

O mijn duif, die in de klieven van de rots zijt, in de schuilhoeken van de steile wanden, laat mij uw gelaat zien, laat mij uw stem horen; want uw stem is zoet, en uw gelaat is liefelijk.

Vangt ons de vossen, de kleine vossen, die de wijngaarden verderven; want onze wijngaarden hebben jonge druiven.

Mijn beminde is van mij, en ik ben van hem; hij weidt onder de leliën.

Totdat de dag aanbreekt en de schaduwen vluchten, keer u, mijn beminde, en wees gelijk een ree of een jonge hert op de bergen van Bether.