Ik ben de roos van Saron, en de lelie der dalen.

Gelijk een lelie onder de doornen, zo is mijn liefste onder de dochteren.

Gelijk een appelboom onder de bomen des wouds, zo is mijn beminde onder de zonen. Ik zat neder onder zijn schaduw met grote vreugde, en zijn vrucht was zoet voor mijn gehemelte.

Hij bracht mij in het wijnhuis, en zijn banier over mij was liefde.

Ondersteunt mij met rozijnkoeken, verkwikt mij met appelen; want ik ben ziek van liefde.

Ik bezweer u, o dochters van Jeruzalem, bij de reeën en bij de hinden des velds, dat gij de liefde niet opwekt noch wakker maakt, voordat het haar behaagt.

De stem van mijn beminde! Zie, hij komt, springende over de bergen, huppelende over de heuvelen.

Mijn beminde is gelijk een ree of een jonge hert; zie, hij staat achter onze muur, hij schouwt door de vensters, hij tuurt door het traliewerk.

Mijn beminde sprak en zeide tot mij: Sta op, mijn liefste, mijn schone, en kom.

Want zie, de winter is voorbij, de regen is over en gegaan;