O, waart gij als mijn broeder, die de borsten van mijn moeder gezogen heeft! Als ik u buiten vond, zou ik u kussen; ja, men zou mij niet verachten.

Ik zou u leiden en u brengen in het huis van mijn moeder, die mij onderwijzen zou; ik zou u doen drinken van gekruide wijn, van het sap van mijn granaatappel.

Ik bezweer u, o dochters van Jeruzalem, dat gij mijn liefde niet opwekt noch wakker maakt, totdat het haar belieft.

Wie is zij, die opkomt uit de woestijn, leunende op haar geliefde? Ik wekte u op onder de appelboom; daar baarde uw moeder u, daar baarde zij u die u gebaard heeft.

Zet mij als een zegel op uw hart, als een zegel op uw arm; want de liefde is sterk als de dood, de ijver is wreed als het graf; haar gloed is een gloed van vuur, een zeer hevige vlam.

Vele wateren kunnen de liefde niet blussen, en rivieren kunnen haar niet verdrinken; al gaf iemand al het goed van zijn huis voor de liefde, hij zou ten enenmale veracht worden.

Wij hebben een kleine zuster, en zij heeft geen borsten; wat zullen wij voor onze zuster doen op de dag dat over haar gesproken wordt?