Toen hoorden Sefatja, de zoon van Mattan, en Gedalja, de zoon van Paschur, en Juchal, de zoon van Selemja, en Paschur, de zoon van Malchia, de woorden die Jeremia tot het gehele volk gesproken had, zeggende:

Zo zegt de HEER: Wie in deze stad blijft, zal sterven door het zwaard, door de honger en door de pest; maar wie naar de Chaldeeën uitgaat, zal leven, want hij zal zijn leven als een buit hebben en zal leven.

Zo zegt de HEER: Deze stad zal zeker in de hand van het leger van de koning van Babel gegeven worden, en hij zal haar innemen.

Daarom zeiden de vorsten tot de koning: Laat toch deze man gedood worden, want alzo maakt hij de handen van de krijgslieden die in deze stad overgebleven zijn, en de handen van het gehele volk, slap, door zulke woorden tot hen te spreken; want deze man zoekt niet het welzijn van dit volk, maar het kwaad.

Toen grepen zij Jeremia en wierpen hem in de put van Malchia, de zoon van Hammelech, die in de voorhof van de gevangenis was; en zij lieten Jeremia aan touwen zakken. En in de put was geen water, maar modder; zo zonk Jeremia weg in de modder.

Toen nu Ebed-Melech, de Moor, een van de kamerlingen die in het huis des konings waren, hoorde dat zij Jeremia in de put geworpen hadden, terwijl de koning in de poort van Benjamin zat,

ging Ebed-Melech uit het huis des konings en sprak tot de koning, zeggende:

Mijn heer de koning, deze mannen hebben kwalijk gehandeld in alles wat zij de profeet Jeremia aangedaan hebben, die zij in de put geworpen hebben; en hij zal van honger sterven op de plaats waar hij is, want er is geen brood meer in de stad.

Toen gebood de koning Ebed-Melech, de Moor, zeggende: Neem van hier dertig mannen met u en haal de profeet Jeremia op uit de put, voordat hij sterft.