De aarde treurt en verwelkt, de wereld kwijnt weg en verwelkt, de hoogsten des volks der aarde kwijnen weg.

De aarde ook is ontheiligd onder haar bewoners, omdat zij de wetten overtreden hebben, de verordening veranderd hebben en het eeuwige verbond verbroken hebben.

Daarom heeft de vloek de aarde verteerd, en die daarin wonen, zijn verwoest; daarom zijn de bewoners der aarde verbrand, en zijn weinig mensen overgebleven.

De nieuwe wijn treurt, de wijnstok kwijnt weg, allen die vrolijk van hart waren, zuchten.

De vreugde der tamboerijn heeft opgehouden, het gejuich der vrolijken is geëindigd, de vreugde der harp heeft opgehouden.

De stad der verwarring is verbroken; elk huis is gesloten, zodat niemand kan binnengaan.

Er is een geroep om wijn op de straten; alle vreugde is verduisterd, de vrolijkheid des lands is verdwenen.

In de stad is verlatenheid achtergebleven, en de poort is met verwoesting verslagen.

Want zo zal het zijn in het midden des lands onder de volken, als bij het afslaan der olijfboom, als bij de nalezingen wanneer de wijnoogst geëindigd is.

Zij zullen hun stem verheffen, zij zullen juichen vanwege de majesteit des HEREN, zij zullen luid roepen vanaf de zee.