In het jaar dat koning Uzzia stierf, zag ik ook de HEER, gezeten op een troon, hoog en verheven, en Zijn sleep vulde de tempel.

Daarboven stonden de serafs: elk had zes vleugels; met twee bedekte hij zijn gezicht en met twee bedekte hij zijn voeten en met twee vloog hij.

En de een riep tot de ander en zei: Heilig, heilig, heilig is de HEER der heerscharen; de gehele aarde is vol van Zijn heerlijkheid.

En de deurposten bewogen bij de stem van hem die riep, en het huis werd gevuld met rook.

Toen vloog een van de serafs naar mij toe, met in zijn hand een gloeiende kool, die hij met een tang van het altaar had genomen,

en hij legde die op mijn mond en zei: Zie, dit heeft uw lippen aangeraakt; uw ongerechtigheid is weggenomen en uw zonde is verzoend.

Ook hoorde ik de stem van de Heer, die zei: Wie zal Ik zenden, en wie zal voor Ons gaan? Toen zei ik: Hier ben ik, zend mij.

En Hij zei: Ga, en zeg tot dit volk: Hoor wel, maar verstaat niet; zie wel, maar merkt niet.

Maak het hart van dit volk vet, maak hun oren zwaar en sluit hun ogen, opdat zij niet zien met hun ogen, en niet horen met hun oren, en niet verstaan met hun hart, en zich bekeren, en genezen worden.