Ik was gerust, maar Hij heeft mij uiteengebroken; Hij heeft mij ook bij mijn nek gegrepen en mij aan stukken geschud, en mij opgericht als zijn schietschijf.

Zijn schutters omringen mij rondom; Hij klieft mijn nieren uiteen en spaart niet; Hij stort mijn gal op de grond.

Hij breekt mij met breuk op breuk; Hij loopt op mij aan als een reus.

Ik heb een zak op mijn huid genaaid, en mijn kracht in het stof bezoedeld.

Mijn aangezicht is rood van het wenen, en op mijn oogleden rust de schaduw des doods;

O aarde, bedek mijn bloed niet, en laat mijn roep geen rustplaats vinden.

Ook nu, zie, mijn getuige is in de hemel, en mijn voorspreker is in den hoge.

Mijn vrienden bespotten mij; maar mijn oog stort tranen uit tot God.

O, dat iemand voor een man bij God zou mogen pleiten, zoals een man pleit voor zijn naaste!

Wanneer enkele jaren voorbijgegaan zijn, zal ik de weg gaan vanwaar ik niet zal terugkeren.