Sommigen verleggen de grensstenen; zij roven gewelddadig kudden en weiden daarmee.

Zij drijven de ezel van de vaderloze weg; zij nemen de os van de weduwe als pand.

Zij dringen de behoeftigen van de weg af; de armen des lands verbergen zich tezamen.

Zie, als wilde ezels in de woestijn gaan zij uit om te werken; zij staan vroeg op om te roven; de wildernis levert voedsel voor hen en hun kinderen.

Zij maaien ieder zijn koren op het veld; en zij lezen de druiven van de goddeloze.

Zij worden nat van de buien der bergen, en omhelzen de rots bij gebrek aan een schuilplaats.

Zij rukken de vaderloze van de borst, en nemen een pand van de arme.

Zij doen hem naakt gaan zonder kleding, en ontnemen de schoof aan de hongerige.

Die olie persen binnen hun muren, en hun wijnpersen treden, maar dorst lijden.

De mensen kermen vanuit de stad, en de ziel der gewonden schreeuwt het uit; maar God rekent hen dit niet als dwaasheid toe.