En Job vervolgde zijn gelijkenis, en zeide:

O, dat ik ware als in vroegere maanden, als in de dagen toen God mij bewaarde;

Toen Zijn lamp over mijn hoofd scheen, en ik door Zijn licht door de duisternis wandelde;

Zoals ik was in de dagen van mijn jeugd, toen de verborgenheid Gods over mijn tent was;

Toen de Almachtige nog met mij was, toen mijn kinderen om mij heen waren;

Toen ik uitging naar de poort door de stad, toen ik mijn zetel bereidde op het plein!

De jonge mannen zagen mij, en verborgen zich; en de ouderen stonden op en bleven staan.

De vorsten hielden op met spreken, en legden hun hand op hun mond.

De edelen zwegen stil, en hun tong kleefde aan hun gehemelte.

Wanneer het oor mij hoorde, dan prees het mij gelukkig; en wanneer het oog mij zag, getuigde het voor mij: