Werpsperen worden als kaf geacht: hij lacht om het schudden van een speer.

Scherpe stenen liggen onder hem: hij verspreidt scherpe puntige dingen over het slijk.

Hij doet de diepte koken als een pot: hij maakt de zee als een pot vol zalf.

Hij laat achter zich een lichtend spoor; men zou denken dat de diepte grijs haar draagt.

Op de aarde is zijn gelijke niet, die gemaakt is zonder vrees.