Dan zou ik nog troost hebben; ja, ik zou mij verharden in smarten: laat Hem niet sparen; want ik heb de woorden van de Heilige niet verborgen gehouden.

Wat is mijn kracht, dat ik zou hopen? En wat is mijn einde, dat ik mijn leven verlengen zou?

Is mijn kracht de kracht van stenen? of is mijn vlees van koper?

Is er dan geen hulp in mij? en is de wijsheid geheel van mij geweken?

Aan hem die lijdt behoort mededogen te worden betoond door zijn vriend; maar hij verlaat de vreze des Almachtigen.

Die zwart zijn van het ijs, en waarin de sneeuw verborgen is:

Als zij warm worden, verdwijnen zij; wanneer het heet is, worden zij weggeteerd uit hun plaats.

De paden van hun weg wijken af; zij gaan in het niets en vergaan.

De karavanen van Tema schouwden uit, de reisgenoten van Sjeba wachtten op hen.

Zij werden beschaamd, want zij hadden gehoopt; zij kwamen daarheen en werden te schande.