Wij dragen het juk op onze nekken; wij zwoegen en vinden geen rust.

Wij hebben de hand gegeven aan de Egyptenaren en aan de Assyriërs, om brood te hebben.

Onze vaderen hebben gezondigd en zij zijn er niet meer; wij dragen hun ongerechtigheden.

Knechten hebben over ons geheerst; er is niemand die ons uit hun hand redt.

Wij haalden ons brood met gevaar van ons leven, vanwege het zwaard in de woestijn.

Zij hebben de vrouwen in Sion geschonden en de maagden in de steden van Juda.

Vorsten zijn aan hun handen opgehangen; de ouderlingen werden niet geëerd.

Zij namen de jongemannen om te malen en de kinderen bezweken onder het hout.

De oudsten zijn weggebleven van de poort, de jongemannen van hun muziek.

De vreugde van ons hart heeft opgehouden; onze dans is veranderd in rouw.