Dat Sanballat en Gesem mij een boodschap zonden en zeiden: Kom, laat ons samenkomen in een van de dorpen in de vlakte van Ono. Maar zij dachten mij kwaad te doen.

En ik zond boden tot hen met de boodschap: Ik doe een groot werk, zodat ik niet kan afkomen; waarom zou het werk ophouden, terwijl ik het verlaat en tot u afkom?

En zij zonden mij vier maal op deze wijze een boodschap, en ik antwoordde hen telkens op dezelfde manier.

Toen zond Sanballat zijn knecht op dezelfde wijze de vijfde maal tot mij, met een open brief in zijn hand,

Daarin stond geschreven: Onder de heidenen is het gehoord — en Gasmu zegt het — dat gij en de Joden van plan zijn te rebelleren; daarom bouwt gij de muur, opdat gij hun koning kunt worden, naar luid van deze woorden.

Toen zond ik tot hem met de boodschap: Er zijn geen zulke dingen gedaan als gij zegt, maar gij verzint ze uit uw eigen hart.

Want zij allen trachtten ons bevreesd te maken door te zeggen: Hun handen zullen versagen van het werk, zodat het niet gedaan wordt. Maar nu, sterk mijn handen, o God.

Daarna ging ik naar het huis van Semaja, de zoon van Delaja, de zoon van Mehetabeel, die opgesloten was; en hij zei: Laat ons samenkomen in het huis Gods, binnenin de tempel, en de deuren van de tempel sluiten; want zij komen u doden, ja, in de nacht zullen zij komen om u te doden.

Maar ik zei: Zou een man als ik vluchten? En wie is er als ik, die de tempel in zou gaan om zijn leven te redden? Ik zal niet ingaan.

En zie, ik merkte dat God hem niet gezonden had; maar dat hij deze profetie tegen mij uitsprak, omdat Tobia en Sanballat hem hadden gehuurd.