En de HEER zeide tot Mozes: Vergader tot Mij zeventig mannen van de oudsten van Israël, van wie gij weet dat zij oudsten van het volk en opzieners over hen zijn; en breng hen naar de tent der samenkomst, opdat zij daar met u staan.

En Ik zal nederdalen en daar met u spreken; en Ik zal van de Geest die op u is, nemen en op hen leggen; en zij zullen de last van het volk met u dragen, zodat gij die niet alleen hoeft te dragen.

En zeg tot het volk: Heiligt u tegen morgen, en gij zult vlees eten; want gij hebt in de oren van de HEER geweend, zeggende: Wie zal ons vlees te eten geven? Want het ging ons goed in Egypte; daarom zal de HEER u vlees geven, en gij zult eten.

Gij zult niet één dag eten, noch twee dagen, noch vijf dagen, noch tien dagen, noch twintig dagen;

Maar een volle maand lang, totdat het uit uw neusgaten komt en u tot walging wordt; omdat gij de HEER die in uw midden is, versmaad hebt, en voor Hem geweend hebt, zeggende: Waarom zijn wij toch uit Egypte getrokken?

Zullen voor hen de kudden schapen en runderen geslacht worden, om hun genoeg te hebben? of zullen alle vissen van de zee voor hen bijeengegaard worden, om hun genoeg te hebben?

En de HEER zeide tot Mozes: Is des HEREN hand te kort geworden? Nu zult gij zien of Mijn woord u zal overkomen of niet.

En Mozes ging uit en verkondigde het volk de woorden van de HEER, en vergaderde de zeventig mannen van de oudsten des volks, en stelde hen rondom de tent.

En de HEER daalde neder in de wolk, en sprak tot hem, en nam van de Geest die op hem was, en legde die op de zeventig oudsten; en het geschiedde, toen de Geest op hen rustte, dat zij profeteerden, en hielden niet op.

Maar twee mannen waren in het kamp achtergebleven; de naam van de ene was Eldad, en de naam van de andere Medad; en de Geest rustte op hen, want zij behoorden tot de ingeschrevenen, maar zij waren niet naar de tent gegaan; en zij profeteerden in het kamp.