En het volk riep tot Mozes; en toen Mozes tot de HEER bad, werd het vuur gedoofd.

En hij noemde die plaats Tabera: want het vuur van de HEER had onder hen gebrand.

En het gemengde volk dat onder hen was, begon te begeren; en ook de kinderen Israëls weenden opnieuw, en zeiden: Wie zal ons vlees te eten geven?

Wij gedenken de vis die wij in Egypte voor niets aten; de komkommers, en de meloenen, en het look, en de uien, en het knoflook.

Maar nu droogt onze ziel weg; er is niets meer, alleen dit manna voor onze ogen.

En het volk ging rond en verzamelde het, en maalde het in handmolens, of stampte het in een vijzel, en bakte het in pannen, en maakte er koeken van; en de smaak ervan was als de smaak van versche olie.

En wanneer de dauw des nachts op het kamp viel, viel het manna daarop neer.

Toen hoorde Mozes het volk wenen bij hun geslachten, ieder aan de ingang van zijn tent; en de toorn van de HEER ontbrandde hevig, en ook Mozes was misnoegd.

En Mozes zeide tot de HEER: Waarom hebt U Uw knecht bedroefd? en waarom heb ik geen genade gevonden in Uw ogen, dat U de last van dit gehele volk op mij legt?

Heb ik dit gehele volk ontvangen? heb ik het verwekt, dat U tot mij zoudt zeggen: Draag hen aan uw boezem, gelijk een voedstervader het zuigeling draagt, naar het land dat U hun vaderen gezworen hebt?