En het gemengde volk dat onder hen was, begon te begeren; en ook de kinderen Israëls weenden opnieuw, en zeiden: Wie zal ons vlees te eten geven?

Wij gedenken de vis die wij in Egypte voor niets aten; de komkommers, en de meloenen, en het look, en de uien, en het knoflook.

Maar nu droogt onze ziel weg; er is niets meer, alleen dit manna voor onze ogen.

En het manna was als korianderzaad, en de kleur ervan als de kleur van bedellium.

En het volk ging rond en verzamelde het, en maalde het in handmolens, of stampte het in een vijzel, en bakte het in pannen, en maakte er koeken van; en de smaak ervan was als de smaak van versche olie.

Toen hoorde Mozes het volk wenen bij hun geslachten, ieder aan de ingang van zijn tent; en de toorn van de HEER ontbrandde hevig, en ook Mozes was misnoegd.

En Mozes zeide tot de HEER: Waarom hebt U Uw knecht bedroefd? en waarom heb ik geen genade gevonden in Uw ogen, dat U de last van dit gehele volk op mij legt?

Heb ik dit gehele volk ontvangen? heb ik het verwekt, dat U tot mij zoudt zeggen: Draag hen aan uw boezem, gelijk een voedstervader het zuigeling draagt, naar het land dat U hun vaderen gezworen hebt?

Vanwaar zou ik vlees hebben om aan dit gehele volk te geven? Want zij wenen tot mij, zeggende: Geef ons vlees, dat wij eten.

Ik kan dit gehele volk alleen niet dragen, want het is mij te zwaar.