Toen vielen Mozes en Aäron op hun aangezicht voor de gehele vergadering van de gemeente der kinderen Israëls.

En Jozua, de zoon van Nun, en Kaleb, de zoon van Jefunne, die behoorden tot degenen die het land verkend hadden, scheurden hun klederen;

en zij spraken tot de gehele gemeente der kinderen Israëls en zeiden: Het land dat wij doortrokken om het te verkennen, is een uitermate goed land.

Indien de HEER een welgevallen in ons heeft, dan zal Hij ons in dat land brengen en het ons geven; een land dat vloeit van melk en honing.

Weest alleen niet weerspannig tegen de HEER, en vreest het volk van dat land niet; want zij zijn ons tot brood. Hun bescherming heeft hen verlaten, en de HEER is met ons; vreest hen niet.

En de HEER zei tot Mozes: Hoe lang zal dit volk Mij tarten? en hoe lang zullen zij niet in Mij geloven, ondanks alle tekenen die Ik in hun midden gedaan heb?

Ik zal hen met de pest slaan en hen onterven, en uit u een groter en machtiger volk maken dan zij.

En Mozes zei tot de HEER: Dan zullen de Egyptenaren het horen, want Gij hebt dit volk door Uw kracht uit hun midden geleid;

en zij zullen het vertellen aan de inwoners van dit land; want zij hebben gehoord dat Gij, HEER, in het midden van dit volk zijt, dat Gij, HEER, van aangezicht tot aangezicht gezien wordt, en dat Uw wolk over hen staat, en dat Gij voor hen uitgaat in een wolkkolom overdag en in een vuurkolom des nachts.

Nu, indien Gij dit gehele volk als één man doodt, dan zullen de volken die Uw faam gehoord hebben, zeggen: